تفاوت شناخت حاصل از گردشگری واقعی و گردشگری مجازی

فرداد پرواز

1 شهریور 1396


انسان در دنیای امروز، قادر است از درون خانه خود با استفاده از امکانات فضای مجازی، در هر زمان که بخواهد به مناطق دوردست سفر کند.

توسعه تکنولوژی های جدید ارتباطی در سال های اخیر، به حدی رسیده است که برای به دست آوردن اطلاعات از سراسر دنیا، دیگر نیازی به سفری واقعی و حضور در محل احساس نمی شود. انسان در دنیای امروز، قادر است از درون خانه خود با استفاده از امکانات فضای مجازی، در هر زمان که بخواهد به مناطق دوردست سفر کند. گردشگری، در این اوضاع، دیگر وابسته به زمان و مکان و نیازمند برنامه ریزی مالی و زمانی خاص نیست.

نگارندگان اعتقاد دارند اگرچه گردشگری مجازی قادر است اطلاعات بسیار وسیع تر و کامل تری از گردشگری واقعی در اختیار افراد قرار دهد، اما در عمل، فاقد حس حضور در مکان و تجربه زیستن است. به همین سبب اولا،نوع شناختی که به دست می دهد، دستکاری شده و غیرواقعی است و ثانیا این نوع گردشگری صرفا، نقش مکمل برای گردشگری واقعی را دارد. آن گردشگری که از فضای مجازی آغاز شده و به فضای واقعی ختم شود، آثار و نتایج مثبت هر دو نوع را در عرصه شناخت را دربر خواهد داشت.

انسان در دنیای امروز، قادر است از درون خانه خود با استفاده از امکانات فضای مجازی، در هر زمان که بخواهد به مناطق دوردست سفر کند.

توسعه تکنولوژی های جدید ارتباطی در سال های اخیر، به حدی رسیده است که برای به دست آوردن اطلاعات از سراسر دنیا، دیگر نیازی به سفری واقعی و حضور در محل احساس نمی شود. انسان در دنیای امروز، قادر است از درون خانه خود با استفاده از امکانات فضای مجازی، در هر زمان که بخواهد به مناطق دوردست سفر کند. گردشگری، در این اوضاع، دیگر وابسته به زمان و مکان و نیازمند برنامه ریزی مالی و زمانی خاص نیست.

نگارندگان اعتقاد دارند اگرچه گردشگری مجازی قادر است اطلاعات بسیار وسیع تر و کامل تری از گردشگری واقعی در اختیار افراد قرار دهد، اما در عمل، فاقد حس حضور در مکان و تجربه زیستن است. به همین سبب اولا،نوع شناختی که به دست می دهد، دستکاری شده و غیرواقعی است و ثانیا این نوع گردشگری صرفا، نقش مکمل برای گردشگری واقعی را دارد. آن گردشگری که از فضای مجازی آغاز شده و به فضای واقعی ختم شود، آثار و نتایج مثبت هر دو نوع را در عرصه شناخت دربر خواهد داشت.

به باور کارشناسان، گردشگری صنعتی است که بیش از دیگر صنایع، به تکنولوژی های اطلاعاتی و ارتباطی نیازمند است. بسیاری از سازمان ها و افرادی که با گردشگری سروکار دارند، وب سایت هایی را برای جذب مشتری یا اشاعه اطلاعات،درباره سازمان خود ایجاد کرده اند. تکنولوژی های اطلاعاتی و ارتباطی، صنعت گردشگری را توانمند می کند تا محصولات و خدمات را به طور مستقیم و در دسترس، به تعداد گسترده ای از مشتریان ارائه و با آنها و تولیدکنندگان و توزیع کنندگان تعامل برقرار کنند. تعداد مشتریانی که اینترنت را برای سفرهای تجاری یا پر کردن اوقات فراغت استفاده می کنند، هر روز در حال افزایش است. گردشگری مجازی، به عنوان یکی از انواع گردشگری سایبر، از ویژگی هایی نظیر نداشتن مرکز، به هم پیوستگی، دیجیتالی بودن و دسترسی آسان برخوردار است.

با مقایسه نقاط قوت و ضعف دو نوع گردشگری مجازی و واقعی می توان به این نتیجه رسید که گردشگری مجازی فقط به عنوان مقدمه و پیش نیاز اطلاعاتی گردشگری واقعی می تواند زمینه شناخت ناشناخته ها را برای گردشگری فراهم آورد؛ اما برای شناخت متناسب تر از واقعیت هیچ چیزی را با حضور واقعی و احساس حضور در مکان نمی توان مقایسه کرد. گردشگری مجازی نوعی اطلاعاتی کردن جغرافیای مکان های گردشگری است و در واقع به عنوان تکمیل کننده گردشگری واقعی عمل می کند نه جانشینی برای آن. واقعیت مجازی قبل از سفر به مردم اجازه می دهد تا به طور عمیق آنچه را می خواهند، تجربه و جست وجو کنند و آموزش لازم را برای مواجهه با محیط واقعی و استفاده بهینه از مکان موردنظر به دست آورند. همچنین بعد از سفر امکان بازبینی و مرور آن را نیز فراهم می کند.


http://www.donyayesafar.com